‘Je mattie’ is Surinaams voor ‘je vriend’. Toch is onze Mattie gewoon een hond. Onze hond. Of eigenlijk, Vienna (Nicks vriendin) haar hond. Je moet weten dat ik niks met honden heb. Het zijn herriemakers met een misselijk geurtje die verharen. Maar Mattie is anders, dat is onze vriend. Hij is nooit chagrijnig en wacht je altijd kwispelend op, hij is gewoon altijd blij!
Zo’n hond vergt wel wat onderhoud en tijd, maar bij ons delen we dat met zijn vijven dus dat valt wel mee. Een belangrijke taak is het uitlaten van de hond. Meerdere keren per dag wandel je dan een stukje langs de weg zodat de hond zijn behoefte kan doen in de berm en er even uit is. De rest van de dag kan ‘ie mooi liggen maffen op de bank.
Máár, met dat uitlaten krijg ik ergernis. Of, nog erger, verdriet. Steevast ruim ik dan de rommel op die in de berm ligt. Ik loop misschien maar 100 meter naar beide kanten maar er gaat (bijna) geen week voorbij dat ik géén rommel vind. Papier, maar nog erger: plastic.
Ik neem aan dat iedereen weet dat al het plastic dat wij uit het autoraam of gewoon op straat gooien in zee terecht komt. Het komt in de sloot, de slootjes gaan naar de rivieren en de rivieren gaan naar de zee en de oceaan.
Google maar eens “plastic soep”. Als je dat leest, word je er bang van. We gooien gezamenlijk 5 miljoen ton plastic per jaar in zee en dat blijft daar allemaal. Een betere wereld begint bij jezelf, dus gooi alsjeblieft geen plastic meer op straat. Voor jezelf en iedereen die na ons komt.
Wim Laan