Ik zag laatst de documentaire Jaws 50 jaar. Deze gaat over het filmen van deze epische… film. Zelf was ik nog niet geboren toen deze uitkwam, maar ik kan me voorstellen dat er echt mensen gillend de bioscoopzaal uitrenden. De spanning en het “Dun-dun… dun-dun…” als de witte haai dichterbij kwam. Nog steeds angstaanjagend.
Wat me aansprak was de volharding van Steven Spielberg, want op papier (in een script) lijkt alles makkelijk te realiseren, maar dan moet je het doen en blijkt:
- Dat de witte haai-constructie niet tegen zout kan (toch lastig filmend vanuit de zee) en continue vastroest.
- Dat de filmlocatie in de zomer prima te doen is, maar in de herfst/winter/lente toch een stuk uitdagender is (denk aan onderkoeling van productiemedewerkers/acteurs etc.). Gelukkig was de acteursvakbond toen wat minder professioneel. Anders had deze film er nooit gekomen.
- Dat je na 50% van het filmen van het script al je budget al hebt opgebruikt.
- Dat acteur Robert Shaw, dagelijks openlijke dronkenschap “acteerde”.
Dan heb je dus mensen nodig, die denken in oplossingen, en niet in problemen. Zo heeft Steven Spielberg de witte haai veel minder in beeld gebracht dan hij eerst van plan was. Dit heeft hij dus briljant opgelost met alleen wat rimpelingen boven water en het “Dun-dun… dun-dun…”.
Daarnaast ging hij in gesprek met Robert Shaw over zijn alcoholprobleem & wat bleek? Shaw was zo blij, dat hij bij iemand zijn hart kon luchten, dat hij daarna de hoger ingeschatte acteurs (Richard Dreyfuss, Roy Schneider) van het doek af speelde!
Tenslotte bleef Spielberg richting de studio volhouden (via slijmen, een grote wortel voorhouden, liegen etc. etc.), dat de film “zo af was”, tot ze tenslotte niet meer konden stoppen, omdat de studiobazen er al zoveel geld ingepompt hadden… Uiteindelijk hoeven we geen medelijden te hebben met deze studiobazen; want de benaming ‘Summer Blockbuster” is geïntroduceerd na release van deze film. Iedereen, en dan ook echt iedereen, wilde het zien.
En dat begrijp ik want die spanning voel je in al je vezels: het is en blijft een meesterwerk. 50 jaar na dato!
Het hoopgevende is, dat dit is gedaan door menselijk vernuft en geloofwaardig empathisch vermogen (ik zeg bewust geloofwaardig empathisch vermogen, want iedereen die artificiële intelligentie of AI zoals bijv. ChatGPT gebruikt, krijgt door de vele complimentjes – bewust ingebouwd in de software – er een goed gevoel bij, op de korte termijn. Zelf kreeg ik snel door, dat dit Amerikaanse nep-vriendelijkheid was. Ik ga ervan uit, jullie ook). En vanuit het menselijk vernuft: complexere zaken zullen nog steeds door mensen gemaakt moeten worden. Deze video van Randstad van twee jaar geleden geeft dit nog steeds mooi aan (zoek ‘m maar op, op YouTube: ik gebruikte de woorden: reclame Randstad ai (en als het niet lukt, dit is de link: https://www.youtube.com/watch?v=bMOHhQmCLao
Dus zeer benieuwd, in welke uitdagingen we met z’n allen onze tanden de komende vijftig jaar in mogen zetten! Dat ze niet allemaal door AI opgelost gaan worden, staat voor mij als een haaienvin boven water…
Groet,
Ronald Laan