Goh, waar blijft de tijd… De tijd dat Spierdijk een aantal weken per jaar ‘Wurmewurft’ heette en dat Prins Martin Luke (de ik weet niet hoeveelste) tijdelijk de burgervader was in het dorp. De raad van 11 was met rode mantel en steek de aanjager van gezelligheid. En je kon de knappe dansmariekes natuurlijk niet weigeren mee te doen met polonaises en het feestgedruis. De één had aan een boerenkiel genoeg om zich heel anders te gedragen, terwijl de ander weken werk had gehad aan een robotpak, dat halverwege de optocht al uit elkaar viel. Ja, u leest het goed; we hadden een heuse optocht met echte carnavalswagens. Zo hebben we met wat jôos ook nog eens meegedaan en liepen we met zijn 5-en mee in/met een ladder. Wij maakten de optocht ‘langer’… We pakten de publieksprijs. Hilarisch.
Zo’n 25 jaar geleden gingen we, in carnavalstijd, met de mannen een weekend weg naar Valkenswaard, wat in februari zo ongeveer het mekka is van carnavalsgek Brabant. Vrijdagavond een biertje halen in het centrum. We stapten de taxi uit, liepen café De Bel in (in de veronderstelling dat de kroegeigenaar wel zat te wachten op een mooie extra omzet die avond). Zonder op of om te kijken liepen naar de bar, maar nog voordat we de bar bereikten, voelden we de boze blikken van clowns, verpleegsters, tijgers en nog 700 verkleedde Brabanders in onze nek. We waren blijkbaar een opvallende verschijning… Hadden we ons soms misdragen? Ja, dat hadden we, want we waren niet verkleed… We dronken ons biertje op en zijn toen toch maar weer gegaan. Een dag later zouden we het goed maken; we gingen allemaal als Pippi Langkous. Gelukkig hebben we de foto’s nog en ik kan me indenken dat u daar best benieuwd naar bent, maar ter bescherming van onszelf doe ik die er toch maar niet bij…
In maart gaan we weer een weekend weg met de mannen. Geruststellend idee dat carnaval dan al lang voorbij is…
Ronald