Afgelopen donderdag 3 juli ging de AOW-leeftijd in voor mij.
Van de 10 kinderen van Simon Steur ben ik de 9e in die rij.
Nog een te gaan dus, dat is op zich natuurlijk prachtig.
Dat we dit halen. Er zijn er van mijn familie al 7 in de 80.
Wel blijven we in de weer met vrijwilligerswerk
bij een kringloopwinkel, de VVE of gewoon in de kerk.
In de Hoep in Castricum, het educatiecentrum van de PWN
loopt mijn oudste zus van 85 rond, vraag maar naar Ria als je er ben.
Met deze hoge leeftijden komen er ook gebreken naar boven.
Zo moesten er al een paar aan een gehoorapparaatje geloven.
Nadeel van die dingen is: als je slecht hoort, ga je zelf harder praten.
Ook mijn broers en zussen kunnen dat niet laten.
Het volume gaat vanzelf omhoog, daar moet ik me maar in schikken.
Ikzelf hoor gelukkig elke klok nog tikken.
Joy van Dalen was met haar kinderen Jalè van 4 en Jaiya van 1 ook op het feest.
Jalè komt wel meer voor een kleurplaat, maar voor Sultana koekjes het meest.
Jalè pakte mijn arm en zei: Oma Ted, ze praten allemaal door elkaar.
Ze praten maar luisteren niet, Oma Ted ik vind dat raar.
Ze zit net op school, maar dat heeft ze al snel door.
Ze zei: jullie moeten om de beurt praten, dat is beter hoor.
Zo kunnen we allemaal nog wat leren van een meisje van 4.
Klein excuus dat wel: Wij zaten al aan het bier.
Het was een gezellige verjaardag met lekker eten en ijs en koffie toe.
Jalè was toen al naar huis, want haar broertje die was moe.
Zelf ging ze op de step en haar broertje in de kinderwagen.
Bij het weggaan altijd DOEI OMA TED en een boks toe dat hoef ik niet te vragen.
Ik ga naar de 68 nu, hopelijk blijven we allemaal gezond.
Ziezo dit rijmpje is ook weer rond.
Ted