BIMHUIS

Zaterdagavond was ik met een hardloopmaatje naar The Funky Knuckles in het Bimhuis. Het Bimhuis, zegt u? Inderdaad het zei mij evenveel als u (vermoed ik). Het Bimhuis is een werkelijk prachtig pand verbonden aan, of beter ‘gehangen aan’ het Muziekgebouw aan ’t IJ, in Amsterdam. Die maat is lyrisch van jazz/funk en zei, dat ik toch ook eens moest komen kijken. Zelf ben ik niet opgevoed met hogere cultuur en ik heb ook geen muziekinstrument geleerd, maar ik ben wel een groot fan van een goed stukkie muziek, zoals ze in het Westfries zeggen. Dus ik die kant op.

Om in het muziekgebouw te komen, is er een drempel, die je over moet, een hangbrug boven ’t IJ zo’n 5-10m (?) tussen de weg en het gebouw. Het lijkt wel alsof de hoge cultuur zich in het gebouw verschanst heeft. Je voelt figuurlijk en zeker letterlijk de afstand tussen de hogere en de lagere cultuur.

Eenmaal binnen was het Bimhuis best klein, een zaaltje voor max 200 man. Met allerlei tafeltjes, waar je kon gaan zitten. Net als een jaren ‘30 jazzclub & met een mooie bar verbonden aan de zaal. Wij hadden uiteraard staanplaatsen (want ja, je behoort tot het plebs of niet, hè)… Die staanplaatsen zijn anders dan in bijv. Paradiso of kermis De Goorn, want echt zeeën van ruimte.  Dus ik had een geweldige plek op een verhoging recht voor de band. De band bestond uit twee saxofonisten, een toetsenist, een jazzdrummer, en een bas- en elektrische gitarist. Ze waren blij er te zijn en gaven aan, “Tonight we’re gonna play some original music for ya’ll”.

En inderdaad origineel was het zeker en ze hadden zich voorgenomen het ook elke 10 seconden origineler te maken. Na het eerste nummer dacht ik: “WTF, doe ik hier?!” Daarnaast was het ook nog eens enorm luid; en ik kan echt wel wat aan. 

Na een uurtje had ik genoeg gezien en gehoord, dus ik ben naar de bar gegaan & door een tussenwandje, die geïnstalleerd was, was de band verworden tot aangename achtergrondmuzak. Mijn maat en wat andere jazz-puristen volgden best snel mijn voorbeeld. De balans in de band was niet goed, toetsenist stond te luid etc. waren de argumenten. 

Uiteraard heb ik nog even nagedacht waarom deze muziek mij niet raakte. Ik kwam tot de conclusie, dat het vooral het gebrek aan zang en songtekst was, èn ook dat alles door elkaar ging zonder een duidelijk doel, geen coupletten, geen refreinen, gewoon muziekinstrumenten door elkaar. Niet dat de artiesten er geen lol in hadden, want ze hadden het best naar hun zin met elkaar.

Maar ik moet eerlijk toegeven, dat ik zelf veel meer lol had een week ervoor. Toen we met z’n allen ‘Hitster de 100% NL-Editie’ speelden, alsof het einde van de wereld ervan afhing. Ik weet het, ik zal de lagere cultuur helaas nooit ontstijgen… En daar ben ik trots op!

Ronald Laan.