Als je een bliertje “google” dan vind je niks. Blier wel want dat is een stadje in de
Ardennen.
Maar in het West-Fries is een blier wel wat en dat is niet zo best. Zoals ik het
beleef is het een soort van bijvangst bij een windje. Het is niet zo’n smakelijk
onderwerp maar ik wil het toch maar een keer benoemen. Uiteindelijk denk ik,
hebben we het allemaal wel eens gehad, denk …
Toch moet ik het even nader duiden want de blier zit eigenlijk aan de buitenkant
van je broek. Het is dus het zichtbare plekje aan de achterkant van je broek waar
je eigenlijk of zéker géén plekje wilt hebben. De oorzaak zit heel duidelijk wél aan
de binnenkant van je broek want dat is de enigszins natte bijvangst van dat
windje.
Afijn, als dat allemaal duidelijk is komt dan nu het verhaal. We zaten eens in
Bergen, in een leuk restaurantje te eten met wat vrienden. Rustig rondkijkend
genoten we van de entourage en de kaart. Tot er plotsklaps een nogal “Popi Jopi”
zijn entree maakte. Vrolijk en nogal luid pratend kwam hij binnen met zijn mooie
witte linnen broek. Links en rechts wat vrienden begroetend konden we niet meer
om hem heen. Hij ging ook nog eens aan het tafeltje naast ons zitten en toen
kregen we het schoonste gezicht op de enorme blier in zijn broek. Als hij nu rustig
ging zitten en (ik quote uit Boer zoekt vrouw): “ zijn bak leeg vrat”, dan ging het
nog wel. Doch, hij ging geregeld staan om zijn maten een soort van kwinkslag te
geven. Tja en die blier leek nog wel te groeien ook. Het hele restaurant moet hem
hebben gezien.
Ja en wat doe je dan ?? Het gênantste is dan, denk ik, hem op zijn blier te
wijzen. Het makkelijkste is maar om niks te zeggen en af en toe kijken, daar kom
je niet onderuit. We deden wijselijk het laatste maar het bleef wel hét gesprek in
het ritje naar huis.
Blier 2 spotten we in Torremolinos. We zaten samen op een prachtig terras in het
centrum van Torremolinos en er kwam een mooie doch enigszins forse Engelse
vrouw naast ons zitten. Pal naast ons, niets aan de hand. Doch, na een minuut of
10 had de vrouw het in ene gehad en moest spoorslags naar huis. We hadden het
schoonste gezicht op het waaróm want ze had een enorme blier in haar jurk. Ik
denk dat het de maandelijkse vrouwelijke ongemakken zijn waar ze mee kampte
en dat noopte haar tot een plotselinge gang naar huis of hotel.
De overige blieren zijn heel persoonlijk en daar wil ik jullie voor de rest niet mee
vermoeien.
Wim Laan.
