Het is al weer zo’n veertien dagen geleden dat het Pasen was.
De dag van het zoeken naar de paaseitjes en het beschilderen van eieren.
Dit is om het nieuwe leven te vieren.
Ook de dag van de paasbrunch.
Lekker samen je buik vol eten.
Dat mag ook wel na veertig dagen vasten.
Pasen valt elk jaar op een andere dag,
de zondag na de eerste volle maan in het voorjaar.
In het verleden begon met het voorjaar het nieuwe jaar.
Pasen is min of meer verwant aan het Joodse Pesach.
Pesach is het feest van de uittocht van het Joodse volk
uit de Egyptische slavernij, onder leiding van Mozes.
Jezus vierde ook het Peach feest, samen met zijn leerlingen.
Deze dag kennen we als Witte Donderdag.
Voor Jezus was dit het laatste avondmaal.
Met zijn vrienden heeft Hij het brood gedeeld en samen de wijn gedronken.
Dit samen delen ging voor Hem verder als alleen het brood en de wijn.
Hij heeft hiermee onbaatzuchtig al zijn liefde met zijn medemensen willen delen.
Dat dit niet goed begrepen werd kunnen we nog steeds horen
in al de passievertellingen, o.a. de Passion op Witte Donderdag.
Hij werd ter dood veroordeeld omdat Hij het gezag verwijten maakte.
Onschuldig als Hij was, werd Hij veroordeeld tot de kruisdood.
Toch had de dood geen macht over Hem.
Met Pasen vieren we telkens weer zijn opstanding uit het graf.
Zijn liefde voor de mensen rijkt vele malen verder dan de dood.
In Hem begint het nieuwe leven.
Hiermee is Pasen het grooste feest in het jaar voor de christen-gelovigen.
Of je zijn verhaal nou geloof of niet,
vele mensen hebben daar de kracht uit geput
om ook onbaatzuchtig zich in te zetten voor hen die “er niet bij horen”.
Moge het ook ons aanzetten om toonbeeld te zijn van zijn liefde en vrede,
in de wereld om ons heen.
Jos van Straalen