Onlangs ben ik gevraagd deel te nemen in de “uitjes-voorbereidings-commissie”, hierna te noemen: de UVC. Nu moet je niet gaan denken aan het ploegen of bewerken van de diverse bunders om de uien te gaan planten of zo. Nee, de voorbereidingen om een kort reisje/uitje te kunnen maken, daar is deze commissie voor.
Het is geen vereniging dat een heel bestuur heeft met een voorzitter en/of penningmeester en dergelijke. Nee, gewoon een paar man die een uitje gaan regelen met alles wat daarbij komt kijken.
Op een bepaalde leeftijd gaat een ieder iets minder werken en krijg je iets meer vrije tijd. Ik ga zo langzamerhand ook die richting in en zodoende vroegen ze mij voor deze commissie. Ze dachten dat ik in mijn agenda misschien nog wel een gaatje had en na kort zoeken vond ik een gat. Ja, en zo rol je erin. Hoewel het bij ons in het voer gebruikelijk is om 24/7 paraat te staan wilde ik hier toch geen nee op zeggen.
Bij ons in het buurtje werd er een paar man 60 jaar en dan gaan we eropuit. De UVC werd ingeschakeld en zo raakte ik met mijn maat in overleg. We besloten richting Lemmer te gaan. Mijn maat zit bij een of andere stichting en daar is het o.a. belangrijk dat er goed om de innerlijke mens gedacht wordt, dus zo’n type past wel in de UVC. De vrijdagen zijn daar vrij als je het 55ste levensjaar aantikt en dus gingen we op de vrijdag.
Op het fietsie naar Enkhuizen en vandaar op de boot naar Stavoren. Mooi tochtje, maar daar stuitten we al op de eerste hindernis: de appeltaart op de boot was maar matig en de koffie niet te drinken. Dus, niet zo’n groot probleem maar in Stavoren dient dat dan weer over gedaan te worden. Gelukkig was het daar in orde, want anders heb je voordat je Lemmer bereikt al 3 appeltaarten in je mik.
In Sloten testten we de lunch en ik zal jullie niet vermoeien met alle gerechten die we dan (noodzakelijkerwijs) moeten testen maar die leken grotendeels in orde. Een museum is ook aanwezig dus activiteiten te over. Een korte blik in de UVC handleiding leerde ons dat we niet te lang moesten blijven hangen in Sloten want dan loop je er zomaar in zeven tegelijk. (?!)
Zo’n dagje verruimt je blik en geeft je inzicht wat het “Gaasterland” allemaal te bieden heeft. Daar kan ik niet teveel over vertellen want dan verklap ik de verassing voor onze jubilarissen, maar het werd ons niet gemakkelijk gemaakt deze dag. Lastig was ook dat je overige maten, die eigenlijk aan het werk behoorden te zijn, constant op de hoogte gehouden wensten te blijven. Dus in plaats van dat we ons rustig op het uitje te konden richten was er druk “app-verkeer”, zeg maar bemoeienis over het hoe en wat. Té druk eigenlijk zodat we er nu nóg een keer heen moeten om de puntjes op de i te kunnen zetten. Al met al was het wel een geslaagd dagje en ik snap best dat er nu diverse lezers zijn die de UVC in willen zetten voor een uitje – en dan valt daar over te praten natuurlijk, daar komen we wel uit.
Wim Laan