Een paar jaar terug deden we mee aan een groot handbaltoernooi in Friesland. Bij zo’n toernooi hoort natuurlijk ook een feestje en zo belandden we in de plaatselijke kroeg. We waren niet het enige team met dat idee en uiteindelijk raakte ik aan de praat met een keeper. Een hele leuke keeper zelfs.
Terug in Noord-Holland had een van de meiden via via zijn nummer geregeld. We waren op een feestje en ze zou ‘wel even helpen’ met appen. Uiteindelijk kwamen we bij de vraag of hij een keer wilde afspreken – en toen zei hij nee.
Het jaar erna gingen we weer naar hetzelfde toernooi. Ik zou liegen als ik zeg dat ik niet zenuwachtig was toen we weer in de kroeg stonden. Wat moest ik doen als ik hem weer zag? Negeer je zo iemand? Of doe je juist heel relaxed, alsof je het alweer vergeten bent? Eén voor een zag ik zijn teamgenoten binnenkomen. Ik haalde nog snel een hand door m’n haar en probeerde niet te opvallend naar de deur te kijken. Zou hij nog weten wie ik was? En wat zou hij zeggen?
Maar toen de deur weer achter ze dicht ging, was hij er niet. Ik was opgelucht en teleurgesteld tegelijk. Had ik me hier nou zo druk om gemaakt? Pas veel later op de avond kwam een van de jongens uit zijn team naar me toe. Of ik het al gehoord had. Ik zette me schrap voor een stom geintje, maar het bleef stil. Toen we oogcontact maakten, zag ik dat er ook geen grap meer ging komen. Met natte ogen vertelde hij dat hun teamgenoot ziek was. Longkanker. Niet meer te genezen. Hij was er dit jaar graag weer bij geweest, maar handballen was al geen optie meer.
Jaren later denk ik nog weleens aan die avond in Friesland. Aan hoe oneerlijk en onvoorspelbaar het leven kan zijn. En aan hoe bijzonder het eigenlijk is dat wij hier allemaal op deze aarde rondlopen. Tegelijkertijd en vlak bij elkaar in de buurt nog wel.
Ik hoop dat wij nog lang geen afscheid van elkaar hoeven te nemen, maar stel… Stel dat er plots een einde aan komt, heb je dan alles gedaan en gezegd wat je wilde? Zou de jongere versie van jezelf trots op je zijn? Heb je jezelf gelukkig gemaakt? En weten de mensen om je heen hoe belangrijk ze voor je zijn?
Als je nu alleen maar met je hoofd hebt geschud, weet je wat je te doen staat in het nieuwe jaar. Maak er iets moois van.
Lieve groet,
Sarah
1 gedachte over “Stel…”
Indrukwekkend verhaal, Sarah! Maar zó waar!! Houd elkaar maar vast!! Groet, Cees Langedijk