Vrijwillig, vrijwilliger.
Het hele sociale leven draait door, met dank aan vrijwilligers.
Verenigingen kunnen niet zonder en eigenlijk is dat ook goed zo.
Maar hoe vrijwillig is de vrijwilliger?
Als je eenmaal heb gemeld dat je vrijwilliger wil zijn zit er zo aan vast.
De kern zit ‘m al in het woord zelf vrij-willig.
Je bent vrij in je wil om al dan niet deel te nemen aan de activiteiten.
Zo ook deze column.
Mij is gevraagd zo nu en dan een stukje te schrijven.
Uit vrije wil heb ik daarop ja gezegd, ik zit er nu wel aan vast,
maar een zware belasting is dat niet.
Zo is het ook als je lid bent van een koor, fanfare, voetbalclub of wat dan ook.
Er wordt op je gerekend!
Zo lang als je er ook plezier aan beleefd gaat het eigenlijk vanzelf.
Is het zoveel anders, als wij dit weekend, horen van die man die vrijwillig het lijden koos.
Vrijwillig werd gemarteld tot de dood er op volgde.
Hoe sterk moet je in je schoenen staan om daar voor te kiezen?
Eigenlijk niet te bevatten als je er normaal over nadenk.
Hoe veel liefde, hoeveel medeleven moet je niet hebben als je dat allemaal voor lief neem.
Goede Vrijdag, 19 april kunnen we daar bij stil staan.
Vrijdagmorgen in De Oever het hele verhaal van zijn lijden en sterven, ‘s middags de laatste momenten vanaf zijn veroordeling tot de begrafenis.
Vrijdagavond in de kerk komt een heel koor, solisten en band om dit verhaal te vertellen.
Golgotha, het einde?
Maar nog des te meer mogen we zondag er bij stil staan dat Hij uit de doden is opgestaan.
Graag wil ik iedereen uitnodigen om op de een af andere manier stil te staan bij dit bijzondere verhaal.
Een verhaal vol overgave, medeleven en mededogen.
Van betekenis voor alle mensen.
Zalig Pasen.
Jos van Straalen