Ons West-Friese dialect verdwijnt. Weliswaar langzaam maar ik ben bang dat het op den duur toch verdwijnen zal.
Mijn leeftijdgenoten spreken het nog prima en onze ouders spreken het nog vloeiend. De meesten van die generatie spreken eigenlijk alleen maar West-Fries en geen “Nederlands”. Maar onze kinderen, die van de 90-er jaren van de vorige eeuw en de millenniums spreken het eigenlijk niet meer.
Behalve dan de “boerenkinderen”, als ik dit zo zeggen mag. Die knauwen nog keurig West-Fries.
Westfriezen hebben eigenaardige uitspraken en gewoontes. Zo gaat een West-Fries “onder een tunnel door”. Daar waar een normale Nederlander dóór een tunnel heen gaat.
Ook knipt een West-Fries zijn “tônen” in plaats van zijn nagels.
Een goede vriend van me ging een keer naar de winkel in Hoorn en vroeg daar om een “hainingskeer”.
“Die verkopen we niet” zei de man achter de balie.
“Dat laikt me sterk” zei mijn maat, “want ik zie hem deer legge”.
“Dat is een heggeschaar” zei de verkoper, enigszins geïrriteerd.
“Ja, dat zee ik toch, een heiningskeer” wist me maat er nog uit te brengen.
Jaap Dekker, de Knoert uit De Weere had ook een mooie uitspraak. Er hing een foto in het zwart/wit aan de wand van zijn koektrommel museum met daarop een best wel knappe vrouw.
“Wie is dut Jaap ?” vroeg ik.
“Dat is míjn vrouw” zei Jaap.
“Zo, je had best een mooie vrouw Jaap” zei ik heel complimenteus.
“Ja, maar nou bleizen de katten er ok naar hoor” zei Jaap.
Jullie kennen misschien ook wel het verhaal over de vogelverschrikker ??
Maar er was een persoon en die scheen zo “lulluk” te weze dat as je die in je “erebaieveldje “ zet, dat de sprêêuwen de erebaie van vorig jaar nog trug komme brengen.
Ook nog een mooi verhaal over mijn collega van Koenis. Een klant vroeg aan Jaap Koenis of die nog iets tegen slakken had.
“Jazeker” zei Jaap, “we hebben dut, dut of dut”. Drie middeltjes aanwijzend.
“Wat kan ik nu het beste nemen” vroeg de mevrouw.
“Oh, dut” zei Jaap.
Wim Laan