Het WK-voetbal is begonnen, dat kan niemand ontgaan zijn. Zelfs al wil je het vermijden, zou het niet lukken. Ditmaal dus in Mexico, Canada en de USA. Tijdens het WK in 1994 in the USA was ik er al “bij”. Hiermee bedoel ik dat ik me nog goed kan herinneren 1 wedstrijd, op een doordeweekse dag, ’s nachts heb gekeken in mijn pubertijd. Die wedstrijd startte 01:30u en we zaten bij Klaas. Ik weet dat het eerste biertje wat onwennig smaakte, van de wedstrijd weet ik niet veel meer. We hebben wel gewonnen. Wat ik me wel herinner, is dat ik dacht: “Dit is een goed stel hoor! Wat heb ik een mazzel dat ik toevallig deze mensen op mijn pad tegen ben gekomen.”
Fast-forward naar een aantal jaren later. Eerlijk is eerlijk dit is het tijdperk dat Steur Stadium in onze vriendengroep een – wat mij betreft – iconische status bereikte. Het bekt ook gewoon lekker, Steur Stadium. Anyways, de garage van Angelique en Michel omgebouwd naar een oranje pandemonium podium.
Even voor het beeld. Een typische, saaie Nieuwbouw-garage: grijs betonnen vloer, 10-15m² (?), werkbank, koelkast. Omgetoverd met allerlei oranje-accessoires en een stereo-surround om U tegen te zeggen (dat het geluid niet kon ontsnappen uit deze box-to-box heeft ongetwijfeld aan de ervaring bijgedragen) tot een stadion. Met wifikabels vanuit het huis naar de garage –Ja, dat moest toen nog-, waar je wel eens over struikelde; gek genoeg nooit in de eerste helft….
Deze herinneringen voelen en zijn scherper, ook al omdat ‘we’ (ja daar ga ik al, zo’n supporter ben ik dus…) toen echt ver kwamen. Ik spreek over 2010. Net als vele ongelovige gelovigen ging ik er echt in geloven, geloof ik. Het zou toch niet?!
Wat hebben we:
- Gelachen (Smurf Sneijder kan koppen!!)
- Gezongen (Gek genoeg brak het 2008-nummer Viva Hollandia pas echt door in 2010)
- Ge17miljoenbondcoached (‘Als we nu eens Mathijsen voor…’)
Nu 2026, we zitten nog steeds in Steur Stadium. Alhoewel, we zijn wel een stadium verder qua verfijning. Dit is eerder Steur Stadium Premium-Style. Het weer is prachtig, de humor soms te slap (sorry), de verhalen soms te sterk (weer sorry) en de wedstrijd -tsja- maar snel vergeten, op naar de volgende.
En dan zie ik op de Bobeldijk een kindje fietsen in een oranje shirtje. Blijkbaar met zijn ouders onderweg naar huis. Na waarschijnlijk net zo’n Oranje-tuinfeestje, waarin ik nu nog genietend zit. Flashback naar 1988. Ik op de Verlaatsweg, ook op mijn fietsje. Na mijn vader, moeder en een aantal ooms en tantes helemaal uit hun dak heb horen gaan, ben ik op de fiets eropuit gegaan: even kijken of het in de rest van de buurt ook zo is. Het is overal zo, heb ik in mijn jonge leven mensen ooit zo blij gezien? Ook de knorrigen? Wat is er toch met ze aan de hand?
Heb een prachtige zomer.
Creëer herinneringen.
Leef in het moment.
Laat die mobiel.
Ronald Laan