Storm in een Glas Water of Storm en een Plas Water?
Nu we al weer in de vijfde maand van de herfst zitten en we de ene storm na de andere hebben, bekroop me het volgende gevoel: “Hmmm, dit waait eens niet over. Dat klimaat is toch echt wel aan het veranderen.”
En dat het niet overwaait, is correct. Op het moment dat ik dit schrijf worden ongeveer alle carnavalsoptochten geannuleerd. En de twee weken daarvoor alle hardloopwedstrijden, waaronder eentje, waar ik aan mee zou doen. En de week daarvoor werd zelfs het boegbeeld van kapitalistische zelfverrijking: het profvoetbal afgelast. Door het weer (!).
Ook ik als stedeling ondervind nu aan den lijve het nieuwe klimaatbeleid. Ik mag namelijk met mijn autootje over een half jaar mijn eigen stad niet meer in. Ik mag er wel door rijden, maar niet meer bij mijn werk en thuis parkeren, dus dan houdt het op. Die moet naar de sloop. Dat voelt als oneerlijk, waarom ik wel en die anderen niet? Toch ben ik blij dat ik het concreet voel, want een milieutax voel je toch minder direct. Dit autoverbod is een in-your-face consequentie van nieuw klimaatbeleid.
Uiteraard zullen velen van ons – al dan niet gedwongen – keuzes moeten maken in het belang van een leefbaar klimaat. Tenminste, ik ga er even vanuit dat jullie ook willen dat je (klein-)kinderen een onbezorgd leven kunnen leiden in dit prachtlandje.
En dan bedoel ik echte keuzes maken. Niet voor de bühne plastic scheiden, maar ondertussen alles via BOL.com thuis laten bezorgen èn weer laten retourneren, (we zijn Europees koploper in retourneren). Nee, en plastic scheiden en bij de lokale winkelier je spullen kopen en minder vlees eten en minder lang onder de douche staan en…
Nee, dit is niet leuk, dit is ongemakkelijk. Het is daarnaast ook een enorme uitdaging en dat heeft ook wel wat, want het biedt enorme kansen. En nee, niet alleen vanuit economisch perspectief. Ook vanuit Welzijn voor ons en alle levende dingen om ons heen. We zullen ons minder moeten gedragen alsof we gods geschenk aan de aarde zijn en dat alles kan en alles mag, want moedertje natuur zet ons momenteel keihard op onze plaats terug.
Dan hoor ik uiteraard al de sceptici van de daken schreeuwen: “Het maakt niet uit wat wij doen. China en India dat zijn de grote vervuilers!” Maar is dat zo? Denk je dat onze mijnbouw en aardgaswinning zo milieuvriendelijk was? Wij waren er gewoon eerder bij en zijn er net iets eerder mee gestopt. Daarnaast gaan we lekker door met onze multinationals in den vreemde. Dus we hebben ons steentje echt wel bijgedragen aan de klimaatverandering, maak je daar geen illusie over. We moeten ons dus aanpassen. Maar goed op het moment dat ik dit schrijf (vanwege het slechte weer, hoe toepasselijk) is het dus carnavalszondag. Vandaag kunnen we alles vergeten en lekker de polonaise lopen. Of voor de klimaatsceptici: maak er een Yolonaise* van!
Ik zet ‘m tandenknarsend in….
Het dondert en het bliksemt
En het regent meters bier
Het wordt dus pompen of verzuipen
Dat is de enige manier
Om de juiste koers te varen
Met de wind in onze rug
Geniet met volle teugen
Zulk een tijd komt nooit terug…
Ronald Laan.
*Voor de ouderen: YOLO staat voor: You Only Live Once (Je Leeft Maar 1 Keer, dus doe wat je wilt het maakt niet uit)